door Francis Van den Eynde
In 1972 was het latere VU. Europarlementslid Jaak Vandemeulebroucke aangeduid als jeugdspreker op de IJzerbedevaart. Vanuit het jongerencomité waar ik toen lid van was (waar is de tijd? ), werd sterk aangedrongen opdat in zijn toespraak een zeker radicalisme aan bod zou komen. Dit werd ons toegezegd maar toch kwam de redevoering vrij melig over. Toen wij hem na de bedevaart van onze ontgoocheling in kennis stelden, antwoordde Jaak ‘ ik begrijp die kritiek niet. Ik was toch radicaal. Ik heb in mijn toespraak wel tien keer het woord radicaal gebruikt’.
Ik dacht onwillekeurig aan deze ware anekdote terug toen ik voor een paar dagen Filip Dewinter in de tv uitzending Ter Zake er zich over hoorde verbazen dat “de mensen van de Belfortploeg in het algemeen en Francis Van den Eynde in het bijzonder, nu plots elk radicalisme van de hand wijzen door aan te dringen op een meer gematigde stijl en een meer rationeel taalgebruik in het Vlaams Belang”. Ik weet dat ook Bruno Valkeniers regelmatig zoiets over ons vertelt. Beide heren maken in feite dezelfde vergissing als Vandemeulebroucke destijds. Radicalisme heeft niet zozeer te maken met taal dan wel met ideeën. In de politiek zijn woorden slechts een instrument om een overtuiging aan de man te brengen en moeten, om dit efficiënt te kunnen doen, zorgvuldig gekozen worden. Geroep, getier en/of een brutale woordenschat werken meestal contraproductief.
Ik wil er ook op wijzen dat radicalisme geen doel op zichzelf mag zijn. Een politiek objectief moet niet altijd per se radicaal zijn maar het is best denkbaar dat voor bepaalde problemen alleen een radicale aanpak een echte oplossing biedt.
Tenslotte dit nog, wanneer Dewinter zegt dat het Vlaams Belang “vuilgebekt” moet blijven geeft hij impliciet de Belfortploeg gelijk. Die stelt immers, vanaf het prilste begin van haar bestaan, dat er van de V.B.+ nota van Valkeniers waarin te lezen stond dat de stijl van de partij moest veranderen, niets in huis is gekomen*. Quod demonstrandum erat.
*Dit laatste wordt nochthans met klem door de partijvoorzitter tegengesproken