Het zal wel aan mij gelegen zijn maar ik begrijp de logica van de vakbonden niet. Maandenlang hebben ze samen met de andere aanhangers van het regime in alle toonaarden beweerd dat Vlaanderen zijn communautaire eisen moest opgeven, omdat de economische situatie dermate precair was dat er slechts nog een ding van belang was: zo snel mogelijk een regering vormen… . Nu uiteindelijk de traditionele partijen, door op Vlaams vlak onvoorwaardelijk te capituleren, de vorming van een regering hebben mogelijk gemaakt en deze laatste haar eerste economische maatregelen treft, is het weer niet goed en moet er per se gestaakt worden. We mogen er immers van uitgaan dat wat we donderdag jl. moesten ondergaan slechts een algemene repetitie was van wat ons op het einde van januari staat te wachten. Dat er voor die stakingen geen sociaal draagvlak bestaat (en zeker niet in Vlaanderen), schijnt daarenboven de syndicaten in geen enkel opzicht te hinderen. Dit alles noopt mij tot een aantal bedenkingen
Vanzelfsprekend moet het recht op staken als heilig worden beschouwd en mag er niet aan getornd worden maar daarom juist moeten er bij het gebruik ervan een aantal stringente fatsoensnormen gerespecteerd worden. Dit is meestal niet het geval. Een voorbeeld: bij ons zijn de spoorwegen even jakobijns geconcipieerd als België zelf. Er zijn maar een paar knooppunten langs waar ongeveer alle lijnen lopen. Het volstaat dus deze te blokkeren om gans het net te doen stilvallen. Om dit te doen zijn slechts enkele tientallen mensen nodig. Maar het is wel zo dat wie de spoorwegen lam legt het land plat legt en dus gebeurt dit bij elke staking. Dit moet dan de indruk geven dat een groot deel van onze landgenoten achter de betrokken vakbondsactie staat (in feite is het er meestal slechts het onvrijwillige slachtoffer van). Zouden de vakbonden niet veel meer overtuigend zijn, wanneer ze er in zouden lukken een algemene staking te doen slagen ondanks het feit dat de spoorwegen gewoon zijn blijven werken? Het overwegen waard toch. Idem dito trouwens voor een staking die zonder piketten zou doorgaan. Dezelfde redenering geldt voor de betogingen van de vakbonden die steevast op een weekdag worden gehouden terwijl andere groeperingen meestal op zaterdag of zondag hun straatdemonstraties laten doorgaan. Dit geeft de indruk dat de vakbondsmilitanten het er niet voor over hebben een deel van hun vrije tijd op te offeren om hun eisen kracht bij te zetten. Ook het feit dat stakingen meestal op een vrijdag plaats vinden is van aard mensen te doen denken dat de syndicaten zo nodig een perspectief op een langer weekend aan hun leden moeten kunnen bieden om ze ervan te overtuigen sociale eisen met een arbeidsonderbreking kracht bij te zetten.
De hamvraag is echter of het verantwoord is een miljoenen kostende staking te organiseren op een ogenblik dat gans het land in een zware financiële crisis zit? Deze vraag stellen is ze beantwoorden. Het is daarom dat dit stuk als titel een van de meest controversiële slogans van de beginperiode van het Vlaams Blok mee kreeg (toen de partij nog die van Karel Dillen was en nog niet die van de jetset van Filip Dewinter en consoorten). In die tijd werd Vlaanderen door de vakbonden immers ook meegesleurd in stakingen waar het niets mee had te maken.