Getuigenis van Francis Van den Eynde, voormalig VB partijbestuurslid

De verkiezingsoverwinning van de N-VA is dermate groot geweest dat sommigen vinden dat alle mogelijke middelen tegen deze partij mogen aangewend worden Dit brengt ook met zich mede dat koortsachtig gezocht wordt naar een stok om de hond te slaan. Sommige menen, deze gevonden te hebben in het feit dat enkele voormalige Vlaams Belangers op de N-VA lijsten werden verkozen. Het oude en bijna vergeten 70 punten programma van het Vlaams Blok dat destijds voor heel wat controverse heeft gezorgd, werd dus nog maar eens van onder het stof gehaald.
Het feit dat velen het  twintig jaaroude document nooit gelezen hebben, en van de ontstaansgeschiedenis niets afweten, brengt met zich mede dat het inmiddels een soort mythische dimensie heeft gekregen, wat dan weer het fantaseren in de hand werkt en het makkelijker maakt het zelfs nog vandaag de dag als politiekwapen te gebruiken Er zijn in dat verband zelfs merkwaardige nieuwe bondgenootschappen ontstaan. De SP.A  valt de N-VA aan door wat onzin te vertellen over de rol van  Jurgen Ceder en Karim Van Overmeire  bij het tot stand komen van het 70-puntenplan.
Dewinter bevestigt een en ander in een intervew met De Morgen en in een ander met Walter Pauli in Knack, en de dag daarop beroept Termont zich dan weer op de verhalen van Dewinter om zijn bemoeienissen in Aalst te verantwoorden. Zou de burgemeester van Gent niet eerst en vooral zorgen dat er in zijn eigen stad een coalitie op poten wordt gezet? Maar wat hier ook van zij: ze kletsen allemaal uit hun nek. Hoog tijd dus om de puntjes op de i te zetten door gewoon te vertellen hoe een en ander in werkelijkheid is ontstaan. Daar ondergetekende als volksvertegenwoordiger en later als partijbestuurslid van het VB alles ab initio van dichtbij heeft meegemaakt en ondertussen niet langer partijpolitiek geëngageerd is, kan hij in dit verband een objectieve getuigenis afleggen. Ik wil beklemtonen dat het hier niet de bedoeling is een of andere politieke partij van dienst te zijn. Ik wil gewoon de waarheid in eer herstellen

Na de grote verkiezingsoverwinning van het toenmalige Vlaams Blok van 24 november 1991 ontdekten de traditionele partijen plots de ongerustheid die een steeds massalere immigratie bij de bevolking veroorzaakte. Er moest duidelijk wat gebeuren, dus werd Paula D’hondt, tot Koninklijk Commissaris voor het Migrantenbeleid aangesteld. Ze ging ijverig aan het werk en publiceerde het ene verslag na het andere. Het Vlaams Blok dat tenslotte toch de kat de bel had aangebonden, was het helemaal niet eens met de conclusies die ze vooropstelde en wou zich dan ook op zijn beurt in het dossier gaan verdiepen.
Er werd beslist een studiedag over immigratie op het getouw te zetten. Het voorzitterschap hiervan werd mij toevertrouwd. Ik bevestig formeel dat het zeker niet de bedoeling was op die dag aan politieke besluitvorming te doen. Die vergadering was hier trouwens conform de partijstatuten helemaal niet toe gemachtigd. De bijeenkomst vond op 6 juni 1992 plaats in een zaal van het Antwerps OCMW. Er waren verschillende sprekers en ook debatten met het publiek .Kortom alles verliep zoals gepland, tot Filip Dewinter voor de slottoespraak het woord nam. Plots las hij toen het inmiddels berucht geworden 70-punten plan voor en verklaarde tot grote verbazing van de aanwezige kaderleden, dat dit de praktische voorstellen van het VB waren om de immigratieproblemen op te lossen. Uiteraard had hij er voor gezorgd dat de aanwezige journalisten een kopie van de tekst in handen kregen.

Wat was er gebeurd? FDW, die zichzelf niet kon inbeelden dat een politieke vergadering zonder al te veel persaandacht ook vruchtbaar kon zijn en er vanuit ging dat provocatie het beste middel was om in de media te geraken, had volledig op zijn eentje beslist dat er die dag meer moest gebeuren dan wat voorzien was. Geïnspireerd door een publicatie van het Franse Front National had hij dan ook achter de rug van iedereen een bediende van de partij de opdracht gegeven iets gelijkaardigs op te stellen … Het document dat uiteindelijk uit de bus kwam, werd ongeveer 24 uur voor de bijeenkomst aan de leden van het partijbestuur bezorgd zodat de tijd om het grondig te lezen ontbrak en ze dus enerzijds geen lastige opmerkingen konden maken maar hij anderzijds wel kon beweren dat hij hen op voorhand had op de hoogte gebracht.

Nog meer dan dat dit nu nog het geval is, lag het VB in die tijd zwaar onder vuur en dit zowel vanwege de politieke concurrenten als vanwege de meeste media. Willens nillens had de partij zich dan ook in een egelstelling opgesteld. De kleinste barst in het bolwerk kon fataal aflopen. Geen sprake dus van naar buiten uit van enige onenigheid gewag te maken. FDW had ons voor een voldongen feit van het zuiverste water geplaatst. We zaten opgeschept met dat 70 puntenplan, ook al hadden we er geen inspraak in gehad en ondanks het feit dat het nooit door een bevoegde partijinstantie goed gekeurd was. We  zagen er ons zelfs toe verplicht het document t.o.v. de buitenwereld te verdedigen. Onze tegenstanders maakten er immers duchtig van gebruik om ons nog feller op de korrel te nemen. Binnenskamers werd natuurlijk stevig geprotesteerd. Vooral dan in het partijbestuur waar zich stilaan ook omtrent andere dossiers een oppositiegroep ontwikkelde met o.m. Karim Van Overmeire, Jurgen Ceder en mij zelf. We beseften echter dat we het tankschip dat de partij ondertussen geworden was, niet zomaar met een bruuske beweging in een andere richting konden doen varen. Om de koers toch enigszins te kunnen aanpassen, bekwamen we in 1996 de oprichting van een werkgroep die de taak had het plan te herzien. Verder dan dat konden we  toen onmogelijk gaan. De hetze die door de tegenstanders van de partij toen al vier jaar lang tegen het 70 punten plan werd gevoerd, had er voor gezorgd dat het document een zware symbool waarde had gekregen. Het zo maar over boord gooien, zou als een capitulatie overgekomen zijn. Te meer dat die hetze bij het grote publiek heel wat sympathie voor het VB had losgeweekt. Wat o.m. af te lezen was uit de zich opstapelende electorale successen. De werkgroep waarvan o.m. bovengenoemden deel uitmaakten, moest zich dus beperken tot wat een actualisering van het plan genoemd werd, ook al is het zo dat wij er in slaagden er toch een aantal controversiële zaken uit te halen. Volgens FDW ging dit al te ver terwijl wij van mening waren dat dit maar een eerste stap kon zijn.

Er werd dus verder aan interne oppositie gedaan. Enkele jaren later was het zover:de partij nam officieel afstand van het 70 puntenplan. We moeten echter toegeven dat dit zeker niet uitsluitend aan ons te danken was. De grondige verandering van de politieke omstandigheden en het feit dat Dewinter toen koortsachtig naar bondgenoten in andere partijen aan het zoeken was, hadden er veel mee te maken

Francis Van den Eynde

Een prostitutiewijk brengt overlast en zelfs criminaliteit met zich mee. Een uitbreiding van de prostitutiebuurt kan dus ook meer overlast en criminaliteit met zich meebrengen. De problemen van de Gentse “rosse buurt” aan het Zuid zijn niet nieuw. In 2009 kopte het Laatste Nieuws “Rosse buurt is tikkende tijdbom” (HLN 13/03/2009). Toen reeds klaagden de bewoners en handelaars over de problemen die de toename van vitrines en van vooral Franse sekstoeristen met zich meebrachten. Maar blijkbaar hebben de destijds beloofde maatregelen niet geholpen.
De oplossing van het stadsbestuur zou bestaan in het weghalen van de prostitutie uit het stadscentrum en deze verplaatsen naar een buurt waar geen mensen wonen. Daarom stelde raadslid Geert De Jaeger (Belfortgroep) tijdens de “Commissie Algemene Zaken” van 18 juni 2012 de volgende vragen aan burgemeester Termont.

• Kan het stadsbestuur het aantal vitrines beperken?
• Hoeveel sekswerkers telt de stad Gent? Van welke nationaliteit?
• Heeft het stadsbestuur een idee over het aantal illegale sekswerkers?
• Hoeveel PV’s in verband met deze problematiek werden de laatste jaren uitgeschreven (in 2011 en 2012 tot op heden)?
• Welke directe maatregelen neemt de stad om de overlast in te dijken?

De burgemeester gaf een lang en gedetailleerd antwoord dat als volgt kan worden samengevat. De Gentse prostitutiebuurt bestaat al sinds de bouw van de Vanderdonckdoorgang in 1844 (oorspronkelijk een winkelgalerij). In de loop der jaren veranderde het publiek, zowel wat de “meisjes” als de bezoekers betreft. In Gent zijn 327 “meisjes” tewerkgesteld: 31% bezit de Belgische, 14% de Hongaarse en 9% de Albanese nationaliteit. Naar het aantal illegale “werkneemsters” heeft men vreemd genoeg het raden. Raadslid De Jaeger schrok van dit hoge aantal maar maar het stemde hem tevreden dat de Albanese maffia in Gent geen voet aan de grond gekregen heeft.

Tussen november 2011 en april 2012 werden in deze buurt 81 Gemeentelijk Alternatieve Sancties (GAS) uitgeschreven voor o.a. vandalisme, wildplassen , sluikstorten en dies meer. Tijdens de verschillende acties “STROP” werden 241 pv’s uitgeschreven, ondermeer voor druggebruik.

Het stadsbestuur zal nu ook de eventuele bestemmingswijzigingen van gebouwen controleren om het aantal vitrines te beperken. Burgemeester Termont denkt dat het wel 2 à 3 jaar kan duren alvorens die stedebouwkundige vergunningen aangepast zullen zijn. Dit wordt dus iets voor de volgende legislatuur. Raadslid De Jaeger wees op het gegeven dat het voormalige “Cabaret Maxim’s” en “Restaurant Stendhal” ook omgevormd werden tot vitrines. Hij blijft de mening toegedaan dat het verhuizen van deze buurt de problemen niet echt zal oplossen. Burgemeester Termont gaf expliciet toe dat hij dat zo niet bedoeld had maar dat een journalist dit had opgepikt tijdens het buurtdebat.

Bovendien blijkt uit het politiebulletin dat het aantal gauwdiefstallen in Gent toenam met 9%. Van januari t.e.m. mei 2012 waren er 491 gevallen (t.o.v. 437 tijdens dezelfde periode in 2011).
De ophelderingsgraad neemt lichtjes toe maar blijft zeer laag (31 in 2012 t.o.v. 25 in 2011). Tot op heden waren er nog maar 12 uren acties i.v.m. het openbaar vervoer en de veiligheid.
Dit aantal zou omhoog moeten maar het O- team (overlastteam) is onderbemand en blijkbaar zijn er andere prioriteiten. Welke deze prioriteiten zijn, weet blijkbaar enkel burgemeester Termont.

De paarse coalitie voert al 24j een links ideologisch beleid, een aantal vooraanstaande liberalen zijn dit beu, maar de liberalen zijn onderling verdeeld. Als het erop aankomt zullen ze politieke macht boven standpunten stellen en in coalitie gaan met het nog rodere kartel van Sp-a en groen.

De paarse coalitie zal verder gezet worden tenzij de kiezer daar een dikke streep doortrekt.

De oppositiepartijen staan zwak en verdeeld ( CD&V en Vlaams Belang).
N-VA is in Gent een onbekende factor.

Een lijst van de Belfortploeg, ludiek opgevat en rond Gentse thema’s, maakt wel kans om één of twee verkozenen te halen. Dat zou voor een stadslijst zonder budget en zonder “moederpartij” een mooi resultaat zijn maar om politiek iets te betekenen volstaat het niet. Het zou voor ons persoonlijke wel voldoening geven maar de vraag is of de Gentenaars daar iets mee opschieten.

Het eventueel voordeel van het halen van enkele plaatsen in de gemeenteraad weegt niet op tegen de verwarring die een Belfortlijst, als zoveelste oppositielijst, zou veroorzaken bij de  Gentse kiezers.

Wij zijn ervan overtuigd dat in Gent een wissel van de macht echt nodig is, aangezien onze deelname dit niet in de hand zal werken vinden wij het niet opportuun om op te komen.

Besluit: De belfortploeg beslist om niet deel te nemen aan gemeenteraadsverkiezingen van dit jaar. Wij blijven hard werken in de gemeenteraad tot het einde van ons mandaat.

We zullen ook na de gemeenteraadsverkiezingen blijven bestaan als denktank (drukkingsgroep) ook bovenlokaal in  samenspraak met andere al dan niet partijloze Vlaams nationalisten.

De Belfortploeg wenst eerst en vooral de kersverse aspirant politicus te feliciteren omdat hij er blijkbaar in geslaagd is heel wat fondsen voor zijn verkiezingsreclame te mobiliseren. 50000 folders van die aard laten drukken en laten verspreiden, kost op zich zelf al niet weinig, maar er moet bovendien van uitgegaan worden dat wie bij het begin van de campagne  al zoveel geld op tafel kan leggen, nog over veel meer financiën beschikt   voor wanneer de strijd echt ontbrandt.

Aan de nonsens van de inhoud van het pamflet, die toch maar als verkiezingsstunt bedoeld is, wensen we geen aandacht te besteden. Tenzij dat Cocquyt blijkbaar een straat in zijn Franstalig stadsplan is vergeten te vermelden, namelijk die waar hij zelf woont. Het is immers de bedoeling  die tot ’ rue du petit comique’ om te dopen, de Franse vertaling van ‘de Plezantste thuisstraat’.

Francis Van den Eynde

 Wie zegt trouwens dat de Belfortploeg er zou in gëinteresseerd zijn ,met de Gentse liberalen bestuursonderhandelingen te voeren?

Het is reeds lang duidelijk: de ter hulp geroepen Bulgaarse agenten zijn niets meer of minder dan brandweermannen die de brand moeten blussen. De burgemeester had het in zijn toespraak over de “zéér” snelle operatie, die “zéér” moeilijk edoch “zéér” interessant was, en “zéér” positief door “iedereen” geëvalueerd werd.
Deze vertoning is slechts een goed-nieuwsshow, en het zal nog moeten blijken of deze actie van het stadsbestuur werkelijk bijdraagt tot een oplossing voor de samenlevingsproblemen waar de Brugse Poort dagelijks mee te maken heeft.

Di Rupo nog steeds niet welkom in Gent

Aanstaande vrijdag, 30 maart, zal Di Rupo in zijn hoedanigheid van eerste minister in Gent de “Blijde Intrede” houden die oorspronkelijk voor 16 maart voorzien was maar omwille van de busramp in Zwitserland uitgesteld werd.

Er waren toen ook al verschillende tegenbetogingen aangekondigd.  De Belfortploeg wil opnieuw beklemtonen dat deze Waalse socialist die de huidige regering leidt en amper Nederlands kent, in Gent nog steeds niet welkom is.

Vermits te vrezen valt dat het stadsbestuur hem deze boodschap niet zal overmaken, willen de gemeenteraadsleden van onze ploeg hem dit langs deze weg laten weten.

Kristina Colen

fractieleidster

Filip is echter van geen kleintje vervaard en dit alles belette hem niet de betrokken foto in het groot te laten afdrukken in het jongste nummer van het maandblad van het VB. En deze keer zonder aanhalingstekens . Zou hij er misschien  van uitgaan dat hij de leden van zijn partij om het even wat kan wijs maken?

Bekijken wij hier de Gentse cijfers van 2011 dan zien we dat er in totaal 1964 inbraken in woningen gebeurden maar slechts in 107 gevallen werd dit opgehelderd.

De Gentse ophelderingsgraad is dus 18 %  … tenzij wij ons zouden misrekenen…..

Geert De Jaeger